ساعت حدود 21:15 دقیقه است که چراغ ها خاموش می شوند. رضا یزدانی قرار است که برای اولین بار به صورت زنده اجرا کند و بسیاری از حضار منتظر این لحظه هستند؛ خواننده ای که طرفدارانی ویژه و خاص دارد و سبک خواندنش را می توان نوعی راک ایرانی در نظر گرفت. گروه یزدانی روی سن می آیند و شروع به نواختن قطعه "غیر مجاز" می کنند و یزدانی با استقبالی ویژه از سوی حاضران به سالن وارد می شود و شروع به اجرای برنامه اش می کند. ترجیع بند ترانه را که بسیار دلنشین است، مردم یکصدا می خوانند؛ "بذار از تو گر بگیرم، بذار از آفتاب بمیرم، آخه این کولی یه عمره، واسه تو ترانه سازه...". قطعه "برج" با تنظیمیمتفاوت اجرا می شود و قطعه "برگ برنده" هم با غوغای گیتار الکتریک و نورپردازی، رنگ و فضای دیگری به سالن می دهد. در ادامه یزدانی گیتار آکوستیکش را برمی دارد و ملودی پرطرفدار "لاله زار" نواخته می شود.

صدای سوت یزدانی که با دهانش باید دربیاورد، درست در نمی آید. ترانه "لاله زار" سالن را به هوا می برد و استقبال خوبی از دآن می شود؛ این همان ترانه ای است که در فیلم حکم کیمیایی استفاده شد.

ترانه های "دنیای وارونه" و "نازنین" قسمت های بعدی اجرای یزدانی هستند. بعد از اتمام این قطعات، یزدانی بلند می گوید: بریم کافه نادری؟ و حضار جواب می دهند: بله؛ و قطعه نوستالژیک "کافه نادری" که خود یزدانی علاقه ای ویژه به آن دارد، اجرا می شود.

یزدانی سرش را روی میکروفن گذاشته و به وضوح مشخص است که چقدر به این ترانه علاقه دارد؛ "خب، حالا از کافه نادری بریم شمال، موافقید؟" و وقتی بله حضار بلند می شود، قطعه شمال با تکنوازی خود یزدانی اجرا می شود.

رضا یزدانی در اواسط برنامه اشاز حضار می خواهد که کارن همایونفر را که در ترانه تیتراژ سریال مرگ تدریجی یک رویا با هم همکاری داشته اند، تشویق کنن و حضار هم حسابی حرف گوش کن هستند! آخرین قطعه ای که یزدانی اجرا می کند، قطعه جدیدی است به نام "خلیج فارس". این ترانه به قدری وطن پرستانه است که همه همه حضار سرپا قسمت های انتهایی آن را با یزدانی همخوانی می کنند و تا دقایقی به تشویق رضا می پردازند؛ تا حدی که کنترل نظم سالن مشکل میشود و حسابی اوضاع به هم می ریزد.

رضا و گروهش در استقبال و تشویق حضار صحنه را ترک می کنند و بلافاصله گروه عصار وارد می شوند تا در جایشان مستقر شوند.