|
یعنی فرد معترض با هجوم کلمات و کوبش جملات با فن بیان بالا، فرد یا جامعه مورد خطاب را می کوبد و اعتراض میکند. او فریاد نمی زند مثل سبک معترض متال که دقیقا در اعتراض با رپ مشابه است. بلکه با یک ریتم ساده که مدام در حال تکرار است (بیت) یا همان طپش منظم می آید و با لحن تمسخر و اعتراض همه چیز را مورد سوال قرار می دهد.
سبک رپ بسیار وابسته به ترانه است. فرد معترض باید فن بیان بالا و اطلاعات کافی راجع به موضوع مورد نظر داشته باشد. همان طور که می دانید این سبک برخاسته از قشر کارگران سیاه پوست آمریکا است. آنها این سبک را برای اعتراض به وضع جامعه مخصوصا موضوع نژاد پرستی وهر چیز آزاردهنده دیگری خلق کرده اند. آنها برای اعتراض، دیوارهای شهر را خط خطی می کردند که بعدا به هنر (گرافیتی) مشهور شد که هنوز این مسئله پلیس های آمریکا را ناراحت می کند.
سیاه پوستان هم مثل ما مشاعره می کنند با این تفاوت که آنها از فحش های رکیک استفاده می کنند که البته مشکلی نیست زیرا جزء فرهنگ آنها محسوب می شود. به نوعی فی البداحه گویی یا همان (فری استایل) که بوسیلۀ آن قدرت نمایی می کردند و یکدیگر را مسخره و ضایع می کردند. می دانید چرا؟
چون زندگی در محله های سیاه پوستی آمریکا مثل زندگی در جنگل است. چون آنها ترس را حس کردند و برای زندگی جنگیدند. هر لحظه ممکن بود یک نفر از راه برسد و با یک گلوله زندگی آنها را بگیرد.
بعد از این همه مقدمه می خواهم راجع به رپ فارس صحبت کنم!
تعداد معدودی از رپرهای ما واقعأ با رپ اعتراض می کنند. رپ ما پر شده از کسانی که از رپ برای خود نمایی استفاده می کنند و این توهین به موسیقی رپ است. رپ یک موسیقی نوپا در کشور ماست، پس چرا تعداد رپرهای ما مثل قارچ در حال افزایش اند؟ چون هر کسی فکر می کند استعداد نهفتۀ رپ دارد، با ظاهری تقلیدی از رپرهای آمریکایی با شلوارهای بگی ولباس های گشاد که هیچ تناسبی با فرهنگ ما ندارد و بیشتر جنبۀ خود نمایی دارد، به استودیوهای ضبط می روند و آهنگ بی محتوای دیگری را وارد بازار بی سرو ته رپ فارسی می کنند که خریدارانش افرادی نیستند جز یک سری پسر بچۀ 15/ 16 ساله بدون هیچ انگیزه ای. اکثر رپرهای ما، بی استعدادند و تقلید کورکورانه می کنند. آنها هیچ وقت فکر ابداع و ابتکار در سر نداشته اند.
قبول دارید 100 تا 200 نفری آویزان رپ فارس هستند؟
که مطمئنا با یک تکان می افتند. چون هیچ در چنته ندارند و تهی هستند. مسلمأ یک پسر 15/ 16 ساله نمی تواند راجع به مشکلات جامعه رپ بخواند.
باید واقع بین بود و توقع بی جا نداشت چون 80% رپ خوان های ما نوجوان هستند و جالب اینجاست که هیچ کس رپ فارسی گوش نمی کند چون خیلی ها خودشان رپ ضبط می کنند!. هیچ فیلتری وجود ندارد که هنرمندان عزیز ما را از صافی کیفیت و محتوا بگذراند تا تنها افرادی که لایق هستند به نام رپر های فارسی مطرح شوند.
اگر کسی بخواهد رپ واقعی گوش کند هیچ وقت رپ فارسی گوش نمی کند زیرا تا زمانی که اصل آن وجود دارد کسی به مقلد آنها گوش نمی کند.
رپ فارسی پر از (دیس و دیس بک) شده است همه جا قدرت نمایی و بلف. از کی تا به حال اسلحۀ گرم در ایران مجاز شده که اینها حرف از کلت و فشنگ می زنند. شاید هم در محله های سیاه پوستی آمریکا زندگی می کنند و شاید رپ صورت جدید دعواهای توی کوچه های ایران شده است!
به جرأت می توان گفت اکثر رپرهای ما مرفه و بی درد هستند و اصلأ درد و فقر را حس نکردند. البته منظورم این نیست که درد فقط فقر است. درد شامل خیلی چیزها می شود ,درد بیگانگی از خود, درد تنهائی و بیگانه بودن با مردم. درد دیدن وقایع عصر حاضر وفجایع انسانی و مشکلات جامعه که خود شامل خیلی چیزها می شود.
چرا گفتم مرفه و بی درد، این مورد بر می گردد به همان بی انگیزه بودن این افراد. این حیطه پر از کسانی است که ترانه ها و آهنگ ها را می خرند و فقط اجرا می کنند، که این باعث می شود هیج احساسی در کار وجود نداشته باشد و بارها دیده شده که آن ها روی بیت راه می روند و هیچ ریتمی احساس نمی شود.
خیلی ها به اشتباه فکر می کنند زیرزمینی بودن به این معناست که در به روی همه باز است و همه می توانند آن را تجربه کنند. به دلیل اینکه رپ در کشور ما مجاز نیست و به صورت زیرزمینی اجرا می شود. اکثرأ فکر می کنند که زیر زمینی بودن یعنی کیفیت نداشتن و حرفه ای نبودن اما به نظر من زیرزمینی بودن یعنی فعالیت کسانی که نمی خواهند یا نمی توانند روی زمین باشند اما باید هنر آنها مانند روی زمینی ها حرفه ای باشد چه بسا حرفه ای تر.
چون متأسفانه تنها موسیقی همه گیر روی زمینی ها پاپ است که اجرای آن مهارت چندانی نمی خواهد و روی زمین پر شده از پاپ خوان های جوان و بی تجربه که حتی مجوز دارند و گاهی به طور ناگهانی از شهرت برق آسایی برخوردار می شوند که با همان سرعت هم از یاد می روند. البته در بین زیر زمینی ها استعدادهایی هم وجود دارند که واقعأ حیف هستند. استعداد اجرا دارند، اما متن ها شان بی محتواست.
تا وقتی که موضوع رپ فقط به پارتی ,کل کل و دختر بازی اختصاص داده شود، رپ فارسی مردمی نمی شود. چون با فرهنگ ما مغایرت دارد و بسیاری از مردم آن را درک نمی کنند و تنها این موسیقی در یک چرخۀ محدود که شامل شنونده های نوجوان و رپرهاست می چرخد و بیرون نمی رود.
حرف آ خر: چرا رپ، فارسی خوانده نمی شود؟ رپی که هویتش فارسی باشد؟
چرا ایرانی ها فقط تقلید می کنند؟
www.iranmusicnewss.com
iranmusic2007@yahoo.com
| 
